KENDİMİ SEVİYORUM .

Yalnız geldik ve yalnız görüyoruz bu dünya denen alemden . Bu süre zarfında her şeyi herkesi çok fazla sevmemize rağmen ihmal etmiş olduğum kendimi sevmeye fırsatım olmadı , farkında olamadım , bilemedim ,insan kendini nasıl sever diye .

Kimisi önce kendin yerine önce biz dedi .ben biz olmaya çalışırken ben olmayı kaybettim ,beni kaybetmeye başladıkça özgüvenim eksilmeye başladı .moralim düştü ve günden güne mutsuzluğum tavan yaptı .

Anlamını bilemedigim bir ruh haline girdim . Kendisi ile başbaşa olup kendi kendine yalnızlığını dolu dolu geçiren insanlara imrendim .

İnsan hiç kendini severmi olur mu hiç öyle şey , bu bir ego dedim çünkü benden oncekilerde kendini sevmiyordu ki belki de doğru olanı yapıyor olmalilardı.

Lakin bu gelip gitmeler bu başiboşluklar ve kafamdaki deli sorular beni çok farklı bir yola itmeye başladı .

Her gün uyanan ve güneşin dahi ışığını fark etmeden işinden evine evinden işine rutinliği içinde gidip gelen ben giderek rengim benzim atmaya başladı .

Bu böyle olmamalı diyor içimden gelen tanımadığım bilmedigim ses.
Çünkü ben mutlu köle olmayı . Kendimin hayatından çok etrafımdaki insanların hayatını üstün tutmayı öğrenmiş ve doğru bilmişim bu hayat bilinmezliginde .

Hayatımın merkezinde ben yokum
Sevdiklerim ,iş arkadaslarim , sosyal çevrem,ailem ama ben o hayat merkezinin hep dışında kalmışım .

Nedir bu kendini sevme işi sorusu gün gectikte beni daha çok araştırmaya sevk etti .

Kendimle başbaşa kaldıkça daha bir düşünür oldum .
Kendini sevmek bu hayatta gerçekten bu kadar önemli mi ?

Özcan NARŞAP
HOLİSTİK ŞİFA UZMANI

İlgili Makaleler

Başa dön tuşu